Συχνές ερωτήσεις για το Σακχαρώδη Διαβήτη

 

 

  

1. Τι προκαλεί τον Σακχαρώδη Διαβήτη;

 

Δεν είναι γνωστό το αίτιο που προκαλεί την ελαττωμένη παραγωγή ινσουλίνης από το πάγκρεας, ούτε είναι σαφές γιατί η παραγόμενη ινσουλίνη δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά στα κύτταρα. Παράγοντες που σχετίζονται με τα γονίδια αλλά και τον ανθυγιεινό τρόπο ζωής (κακή διατροφή - παχυσαρκία - καθιστική ζωή) φαίνεται ότι παίζουν ρόλο στην εκδήλωση του Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2, ενώ για τον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 πιθανολογείται η εμπλοκή κάποιου ιού στον μηχανισμό εκδήλωσης της νόσου.

 

 

2. Είναι ο Σακχαρώδης Διαβήτης μεταδοτικό νόσημα;

 

Αν και δεν είναι γνωστό το αίτιο που προκαλεί τον Σακχαρώδη Διαβήτη, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ότι μπορεί να μεταδοθεί με οποιοδήποτε τρόπο από άτομο σε άτομο.

 

 

3. Η μεγάλη κατανάλωση γλυκισμάτων προκαλεί Σακχαρώδη Διαβήτη;

 

Όχι! Η κατανάλωση γλυκών δεν σχετίζεται άμεσα με την εμφάνιση Σακχαρώδη Διαβήτη. Η παχυσαρκία όμως συνδέεται με αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης Σακχαρώδη Διαβήτη. Κατά συνέπεια, αν η μεγάλη κατανάλωση τροφίμων με ζάχαρη προκαλέσει παχυσαρκία, τότε μπορεί να ευνοήσει την εμφάνιση Σακχαρώδη Διαβήτη.

 

 

4. Μπορεί να θεραπευθεί ριζικά ο Σακχαρώδης Διαβήτης;

 

Δεν υπάρχει μέχρι σήμερα οριστική θεραπεία για τον Σακχαρώδη Διαβήτη. Τα υπάρχοντα φάρμακα (χάπια, ινσουλίνη) πρέπει να λαμβάνονται συνεχώς προκειμένου να ρυθμίζεται το σάκχαρο, πάντα σε συνδυασμό με ένα υγιεινό τρόπο ζωής και διατροφής. Ωστόσο, η ιατρική έρευνα υπόσχεται σημαντικές εξελίξεις προς την κατεύθυνση της θεραπείας του Σακχαρώδη Διαβήτη μέσα στην ερχόμενη δεκαπενταετία.

 

 

5. Πότε είναι απαραίτητη η χορήγηση ινσουλίνης στον Σακχαρώδη Διαβήτη;

 

Στον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 1 η εσωτερική παραγωγή ινσουλίνης είναι πολύ μικρή έως ανύπαρκτη, οπότε είναι εντελώς απαραίτητη η χορήγηση εξωτερικής ινσουλίνης (με ενέσεις ή αντλία) από την στιγμή της διάγνωσης της νόσου.

 

Στον Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 η εσωτερική παραγωγή ινσουλίνης είναι σχετικά μειωμένη, μπορεί όμως να ενισχύεται με τη βοήθεια χαπιών που είτε αυξάνουν την έκκριση της ορμόνης από το πάγκρεας, είτε τη βοηθούν να δράσει καλύτερα στη ρύθμιση του σακχάρου. Η δυνατότητα όμως του οργανισμού να παράγει ινσουλίνη μειώνεται προοδευτικά στα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 και η επιτυχία των χαπιών στη ρύθμιση του σακχάρου σταδιακά περιορίζεται μέχρι που χάνεται εντελώς (συνήθως 5-10 χρόνια μετά από την αρχική διάγνωση). Τότε, η έναρξη χορήγησης ινσουλίνης γίνεται απαραίτητη για τη ρύθμιση του σακχάρου.